| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Over tolerantie
29.04.2007 16.39u - Overdreven tolerantie wakkert de intolerantie aan, en wel op drie manieren. Zij sterkt de intolerante persoon in zijn overtuiging dat hij het slachtoffer is van onrecht. Zij vervult hem met minachting voor degenen die zich elk gedrag, hoe verwerpelijk ook, laten welgevallen. Deze twee mechanismen zijn bekend. Het derde is misschien minder evident. Overdreven tolerantie wordt door de intolerante persoon of groep ook als een vernedering ervaren, en met name als een vorm van neerbuigendheid,
Is verdraagzaamheid een deugd? In abstracto misschien wel. Maar met abstracties vult men luchtballonnen. Hoe gaat het in het dagelijkse leven toe? De meest opvallende betuigingen van verdraagzaamheid zijn de meest verdachte. Tolerantie die zichzelf afficheert, getuigt niet van elementair fatsoen. De deugd heeft geen behoefte aan reclame.
Erger nog, de tolerantie die haar deugdzaamheid van de daken roept, slaat maar al te vaak om in intolerantie. Zij schandvlekt en vervolgt de meningen van degenen die zich niet met hinderlijke of ergerlijke feiten en toestanden kunnen verzoenen, en dit niet onder stoelen of banken steken, maar integendeel de oorzaken van hinder en overlast analyseren, en kritiek uitbrengen op de verantwoordelijke lieden of instanties. Zij verkiezen de confrontatie boven de stoïcijnse berusting. Hun inbreng is van vitaal belang voor de democratie, die slechts kan gedijen bij een onbeperkt en ‘open’ debat.
Verdraagzaamheid betonen is datgene aanvaarden wat men zou kunnen verhinderen of bestrijden. Men verdraagt de grillen van een kind. Men verdraagt nachtlawaai terwijl men de politie zou kunnen bellen. Men verdraagt de meningen en betogen van een politieke tegenstrever, en men bestrijdt ze met andere meningen en betogen, wel te verstaan, indien men een democraat is. Maar men verhindert hem niet het woord te voeren.
De openbare proclamaties van verdraagzaamheid zijn lachwekkend, en verwerpelijk. Ze zijn lachwekkend omdat degenen die zichzelf achter het vaandel der tolerantie scharen, door de bank genomen zelf geen hinder of overlast ondervinden. Zij zijn verwerpelijk omdat zij afkeer manifesteren van degenen die er geen vrede mee nemen, hetzij dat ze er zelf het slachtoffer van zijn, hetzij dat zij problemen als criminaliteit, verloedering en sociale fraude niet onder het vloerkleed van het gedogen willen schoffelen.
Concerten voor verdraagzaamheid: de smartlap als ultiem argument.
Bouazza, de Marokkaanse Nederlander die ophef maakte met uitspraken als ‘ Moslims kwetsen Nederland’, en ‘Nederland slikt te veel onzin van moslims’, noemt het politiek correcte denken ‘een gevaarlijke blinde vlek’,en ‘een blinddoek, die ons verhindert te zien dat de zo geroemde Nederlandse tolerantie meer en meer tot zelfvernedering verwordt’.
De Morgen, die de auteur in 2002 uitgebreid aan het woord liet, merkt op: ‘Je zou Bouazza kretologie kunnen verwijten als hij niet met zoveel kennis van zaken sprak‘. Schizofrenie van het onafhankelijk dagblad dat in zijn verdere berichtgeving en duiding meningen als die van Bouazza met grote heftigheid bestrijdt.
De Marokkaanse Nederlander, die met kennis van zaken spreekt, neemt geen blad voor de mond. ‘Geloof jij nu echt dat Ahmed om de hoek een fundamentalist wordt omdat ik beweer dat de islam niet verenigbaar is met de democratie? Ik niet. Ik heb dat verhaal dertig jaar lang gehoord en vastgesteld dat het niet meer werkt. Precies daarom heb ik me in het debat gemengd. Ik kon het niet langer aanzien dat Nederland, in naam van de tolerantie, ontrouw werd aan zijn eigen idealen (…) Dit land ging steeds vaker mee in een discussie waarvan ik dacht dat de Verlichting ze overbodig had gemaakt. Wij kunnen het toch niet hebben over respect voor de islam als blijkt dat de islamitische gemeenschap niet in staat is m zelf andermans vrijheid te respecteren.’
En tot besluit: ‘De tolerantie is tot zelfvernedering geworden’
Zijn Hamas en Hezbollah vreedzaam en tolerant? De massamoordenaars van het Genootschap der Islamitische Rechtbanken die in Darfur en omstreken honderdduizenden burgers hebben vermoord en miljoenen op de vlucht jagen? De Iraakse Soennieten die elke dag tientallen geloofsgenoten vermoorden? Idem de Irakse sjiieten? De Tsjetjenen die schoolkinderen vermoorden? De terreurgroepen die de term djihad in het vaandel dragen? De Iraanse ayatollahs? De Taliban? De moslims die in Kasjmir tempels en op Bali disco’s opblazen? De honderdduizenden die amok liepen naar aanleiding van de Deense cartoons?
Of zijn dat allemaal afvalligen die de Koran niet goed gelezen hebben?
De heer G. Verhofstadt heeft, zo meldt hij trots, The Open Society and its Enemies van Karl Popper gelezen. Zou hij pagina 265 overgeslagen hebben? Daar schrijft de filosoof: ‘Wanneer men een absolute tolerantie betoont zelfs tegenover intolerante personen en men de samenleving niet verdedigt tegen hun aanvallen, zullen de verdraagzame personen uitgeroeid worden, en de tolerantie met hen.’
‘La complaisance pour l’adversaire est le signe distinctif de la débilité, c’est à dire de la tolérance, laquelle n’est, en dernier ressort , qu’une coquetterie d’agonisants.’ Cioran , Ecartèlement.
‘Duldsamkeit gegenüber der Unduldsamkeit, das ist von allen Verbrechen das schlimmste. Unduldsamhkeit is das geringste.’ Arthur Schnitzler, Aphorismen und Betrachtungen
|
|
 |
Over tolerantie
02.02.2008 17.35u - Overdreven tolerantie wakkert de intolerantie aan, en wel op drie manieren. Zij sterkt de intolerante persoon in zijn overtuiging dat hij het slachtoffer is van onrecht. Zij vervult hem met minachting voor degenen die zich elk gedrag, hoe verwerpelijk ook, laten welgevallen. Deze twee mechanismen zijn bekend. Het derde is misschien minder evident. Overdreven tolerantie wordt door de intolerante persoon of groep ook als een vernedering ervaren, en met name als een vorm van neerbuigendheid,
Is verdraagzaamheid een deugd? In abstracto misschien wel. Maar met abstracties vult men luchtballonnen. Hoe gaat het in het dagelijkse leven toe? De meest opvallende betuigingen van verdraagzaamheid zijn de meest verdachte. Tolerantie die zichzelf afficheert, getuigt niet van elementair fatsoen. De deugd heeft geen behoefte aan reclame.
Erger nog, de tolerantie die haar deugdzaamheid van de daken roept, slaat maar al te vaak om in intolerantie. Zij schandvlekt en vervolgt de meningen van degenen die zich niet met hinderlijke of ergerlijke feiten en toestanden kunnen verzoenen, en dit niet onder stoelen of banken steken, maar integendeel de oorzaken van hinder en overlast analyseren, en kritiek uitbrengen op de verantwoordelijke lieden of instanties. Zij verkiezen de confrontatie boven de stoïcijnse berusting. Hun inbreng is van vitaal belang voor de democratie, die slechts kan gedijen bij een onbeperkt en ‘open’ debat.
Verdraagzaamheid betonen is datgene aanvaarden wat men zou kunnen verhinderen of bestrijden. Men verdraagt de grillen van een kind. Men verdraagt nachtlawaai terwijl men de politie zou kunnen bellen. Men verdraagt de meningen en betogen van een politieke tegenstrever, en men bestrijdt ze met andere meningen en betogen, wel te verstaan, indien men een democraat is. Maar men verhindert hem niet het woord te voeren.
De openbare proclamaties van verdraagzaamheid zijn lachwekkend, en verwerpelijk. Ze zijn lachwekkend omdat degenen die zichzelf achter het vaandel der tolerantie scharen, door de bank genomen zelf geen hinder of overlast ondervinden. Zij zijn verwerpelijk omdat zij afkeer manifesteren van degenen die er geen vrede mee nemen, hetzij dat ze er zelf het slachtoffer van zijn, hetzij dat zij problemen als criminaliteit, verloedering en sociale fraude niet onder het vloerkleed van het gedogen willen schoffelen.
Concerten voor verdraagzaamheid: de smartlap als ultiem argument.
Bouazza, de Marokkaanse Nederlander die ophef maakte met uitspraken als ‘ Moslims kwetsen Nederland’, en ‘Nederland slikt te veel onzin van moslims’, noemt het politiek correcte denken ‘een gevaarlijke blinde vlek’,en ‘een blinddoek, die ons verhindert te zien dat de zo geroemde Nederlandse tolerantie meer en meer tot zelfvernedering verwordt’.
De Morgen, die de auteur in 2002 uitgebreid aan het woord liet, merkt op: ‘Je zou Bouazza kretologie kunnen verwijten als hij niet met zoveel kennis van zaken sprak‘. Schizofrenie van het onafhankelijk dagblad dat in zijn verdere berichtgeving en duiding meningen als die van Bouazza met grote heftigheid bestrijdt.
De Marokkaanse Nederlander, die met kennis van zaken spreekt, neemt geen blad voor de mond. ‘Geloof jij nu echt dat Ahmed om de hoek een fundamentalist wordt omdat ik beweer dat de islam niet verenigbaar is met de democratie? Ik niet. Ik heb dat verhaal dertig jaar lang gehoord en vastgesteld dat het niet meer werkt. Precies daarom heb ik me in het debat gemengd. Ik kon het niet langer aanzien dat Nederland, in naam van de tolerantie, ontrouw werd aan zijn eigen idealen (…) Dit land ging steeds vaker mee in een discussie waarvan ik dacht dat de Verlichting ze overbodig had gemaakt. Wij kunnen het toch niet hebben over respect voor de islam als blijkt dat de islamitische gemeenschap niet in staat is m zelf andermans vrijheid te respecteren.’
En tot besluit: ‘De tolerantie is tot zelfvernedering geworden’
Zijn Hamas en Hezbollah vreedzaam en tolerant? De massamoordenaars van het Genootschap der Islamitische Rechtbanken die in Darfur en omstreken honderdduizenden burgers hebben vermoord en miljoenen op de vlucht jagen? De Iraakse Soennieten die elke dag tientallen geloofsgenoten vermoorden? Idem de Irakse sjiieten? De Tsjetjenen die schoolkinderen vermoorden? De terreurgroepen die de term djihad in het vaandel dragen? De Iraanse ayatollahs? De Taliban? De moslims die in Kasjmir tempels en op Bali disco’s opblazen? De honderdduizenden die amok liepen naar aanleiding van de Deense cartoons?
Of zijn dat allemaal afvalligen die de Koran niet goed gelezen hebben?
De heer G. Verhofstadt heeft, zo meldt hij trots, The Open Society and its Enemies van Karl Popper gelezen. Zou hij pagina 265 overgeslagen hebben? Daar schrijft de filosoof: ‘Wanneer men een absolute tolerantie betoont zelfs tegenover intolerante personen en men de samenleving niet verdedigt tegen hun aanvallen, zullen de verdraagzame personen uitgeroeid worden, en de tolerantie met hen.’
‘La complaisance pour l’adversaire est le signe distinctif de la débilité, c’est à dire de la tolérance, laquelle n’est, en dernier ressort , qu’une coquetterie d’agonisants.’ Cioran , Ecartèlement.
‘Duldsamkeit gegenüber der Unduldsamkeit, das ist von allen Verbrechen das schlimmste. Unduldsamhkeit is das geringste.’ Arthur Schnitzler, Aphorismen und Betrachtungen
|
|
|
 |
|
|
