| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Een beurgeoise
19.05.2007 13.43u - Rachida Dati, de nieuwe Franse minister van Justitie, is geïntegreerd, aangepast, geassimileerd, wat je maar wil. Haar zussen en broers - dertien in getal volgens De Morgen, elf volgens Le Monde - zijn eveneens goed terechtgekomen. ‘Ongeveer iedereen’ is ingenieur of econoom geworden, meldt De Morgen (19/052005).
De Maghrebijnse ouders van deze uitgebreide Dati-clan waren analfabeet, en woonden in een banlieue. Maar zij hadden iets fundamenteels begrepen: voor wie wil studeren, liggen er nog altijd kansen in het welvarende Westen. Ze hebben hun kinderen naar best vermogen aangemoedigd, gesteund, en gemotiveerd.
Hun kroost is dus één groot succesverhaal? Niet correct! Fout! De linkse herauten van de gelijke kansen verdragen niet dat hun beschermelingen hun kansen grijpen. Rachida Dati minister, en nog wel in een rechts kabinet? Heiligschennis in de multiculturele kerk. De Morgen: "Schaamteloos arrivisme en opportunisme, vinden intussen haar tegenstanders. Ook in de banlieue werd Dati op boegeroep onthaald, voor beurgeoise versleten (noot: beur staat voor ingeweken Algerijn), een vrouw die haar wortels heeft verraden en Franser dan de Fransen geworden is.”
Wie zijn deze boze tegenstanders? De lezer heeft er het raden naar. De linkse bladen Le Monde en Libération publiceerden elk een objectief portret van de nieuwe minister. Maar dat de politiek correcte huzaren en hun aanhang in de buitenwijken furieus zijn, daar hoeven we niet aan te twijfelen. Sarkozy heeft met één meesterlijke zet hun dogma van de allochtoon-als-slachtoffer weerlegd. Uiteraard zijn er niet voor elke allochtoon kansen weggelegd. De ongeremde immigratie sedert veertig jaar maakt hun positie steeds hachelijker. De oorzaken zijn bekend, maar het kan geen kwaad ze af en toe nog eens op een rijtje te zetten: de inwijkelingen zijn veel te talrijk, hun taal- en cultuurachterstand hypothekeert hun kansen in het onderwijs zozeer dat ook Mieke Van Hecke, die aan het hoofd staat van het katholiek onderwijs in Vlaanderen, zich ooit liet ontvallen dat het dweilen is met de kraan open, én er is nauwelijks werk voor laagopgeleiden. Zijn de allochtonen in Europa slachtoffers, dan is dat jammerlijke feit in de eerste plaats te wijten aan veertig jaar wanbeleid, geïnspireerd door een mengeling van motieven: lage arbeidskosten, electoraal belang, verkeerd begrepen solidariteit, supranationale ambitie der bewindslieden en ethische hypocrisie.
Sarkozy en zijn kabinet zullen dit ‘rampzalige tij’ ook niet keren. Rachida Dati heeft inmiddels wel aangetoond dat het verhaal van de gelijke kansen een paternalistische fopspeen is. De overheid mag positief discrimineren tot ze scheel ziet van vooringenomenheid, het is verloren moeite als de ouders en de kinderen zelf niet bereid zijn kansen te creëren. Zelfredzaamheid is een beter plan dan wortel schieten in de banlieue.
Jos De Man
|
|
 |
Een beurgeoise
02.02.2008 17.35u - Rachida Dati, de nieuwe Franse minister van Justitie, is geïntegreerd, aangepast, geassimileerd, wat je maar wil. Haar zussen en broers - dertien in getal volgens De Morgen, elf volgens Le Monde - zijn eveneens goed terechtgekomen. ‘Ongeveer iedereen’ is ingenieur of econoom geworden, meldt De Morgen (19/052005).
De Maghrebijnse ouders van deze uitgebreide Dati-clan waren analfabeet, en woonden in een banlieue. Maar zij hadden iets fundamenteels begrepen: voor wie wil studeren, liggen er nog altijd kansen in het welvarende Westen. Ze hebben hun kinderen naar best vermogen aangemoedigd, gesteund, en gemotiveerd.
Hun kroost is dus één groot succesverhaal? Niet correct! Fout! De linkse herauten van de gelijke kansen verdragen niet dat hun beschermelingen hun kansen grijpen. Rachida Dati minister, en nog wel in een rechts kabinet? Heiligschennis in de multiculturele kerk. De Morgen: "Schaamteloos arrivisme en opportunisme, vinden intussen haar tegenstanders. Ook in de banlieue werd Dati op boegeroep onthaald, voor beurgeoise versleten (noot: beur staat voor ingeweken Algerijn), een vrouw die haar wortels heeft verraden en Franser dan de Fransen geworden is.”
Wie zijn deze boze tegenstanders? De lezer heeft er het raden naar. De linkse bladen Le Monde en Libération publiceerden elk een objectief portret van de nieuwe minister. Maar dat de politiek correcte huzaren en hun aanhang in de buitenwijken furieus zijn, daar hoeven we niet aan te twijfelen. Sarkozy heeft met één meesterlijke zet hun dogma van de allochtoon-als-slachtoffer weerlegd. Uiteraard zijn er niet voor elke allochtoon kansen weggelegd. De ongeremde immigratie sedert veertig jaar maakt hun positie steeds hachelijker. De oorzaken zijn bekend, maar het kan geen kwaad ze af en toe nog eens op een rijtje te zetten: de inwijkelingen zijn veel te talrijk, hun taal- en cultuurachterstand hypothekeert hun kansen in het onderwijs zozeer dat ook Mieke Van Hecke, die aan het hoofd staat van het katholiek onderwijs in Vlaanderen, zich ooit liet ontvallen dat het dweilen is met de kraan open, én er is nauwelijks werk voor laagopgeleiden. Zijn de allochtonen in Europa slachtoffers, dan is dat jammerlijke feit in de eerste plaats te wijten aan veertig jaar wanbeleid, geïnspireerd door een mengeling van motieven: lage arbeidskosten, electoraal belang, verkeerd begrepen solidariteit, supranationale ambitie der bewindslieden en ethische hypocrisie.
Sarkozy en zijn kabinet zullen dit ‘rampzalige tij’ ook niet keren. Rachida Dati heeft inmiddels wel aangetoond dat het verhaal van de gelijke kansen een paternalistische fopspeen is. De overheid mag positief discrimineren tot ze scheel ziet van vooringenomenheid, het is verloren moeite als de ouders en de kinderen zelf niet bereid zijn kansen te creëren. Zelfredzaamheid is een beter plan dan wortel schieten in de banlieue.
Jos De Man
|
|
|
 |
|
|
