| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Een stralende toekomst
13.05.2007 19.59u - Een vette titel in Humo van vorige week: ‘ Er komt een nieuw multicultureel Europa. Maar voor het zover is, zullen er nog vreselijke dingen gebeuren.’ Aan het woord is de auteur Umberto Eco, ondervraagd door ene Martin Scholz. Dat zijn krachtige statements, en een beetje journalist zou doorvragen, maar waar vind je tegenwoordig nog een beetje journalist.
Vragen die de interviewer verzuimde te stellen: welke verschrikkelijke dingen? Een golf van terroristische aanslagen? Een oorlog tussen het Westen en de Islam? Een burgeroorlog in Europa? Het volstaat de opmars van de radicale Islam in de hele wereld, en de demografische evolutie in Europa aan elkaar te koppelen, om te begrijpen dat dergelijke ontwikkelingen niet onwaarschijnlijk zijn.
Zijn deze dreigingen nog af te weren? Eco vreest dat we ‘de problemen zullen moeten ondergaan’ En de ‘metamorfose’ naar een ‘kleurrijk continent’ zullen we ‘met bloed, leed en verzet moeten betalen.’
Worden onze kinderen de tragische slachtoffers van de toorn Gods, of van de gramschap van Allah? Of van een onoverkomelijk noodlot?
Neen, nietwaar. Mensen zijn verantwoordelijk voor wat mensen elkaar aandoen. Wie zijn verantwoordelijk voor de angstaanjagende situatie waarin wij ons thans bevinden? Die vraag wordt nooit gesteld. Laten we, op zoek naar oorzaken, eens enkele decennia teruggaan. Dat is altijd een verhelderende oefening. Na de tweede Wereldoorlog is men tot de vaststelling gekomen dat de kiemen voor de nieuwe wereldbrand al aanwezig waren in het Verdrag van Versailles, dat een einde stelde aan de Eerste Wereldoorlog. Zo zullen de historici – indien ze dan nog bestaan – na de Derde Wereldoorlog ongetwijfeld verklaringen zoeken in de oliecrisis van 1973. In de nasleep van deze crisis is de Europees-Arabische as ontstaan, een opeenvolging van conferenties, congressen, resoluties en akkoorden, die de verdere levering van aardolie aan Europa koppelde aan een vergaande inschikkelijkheid tegenover de Arabische wereld. (cfr ‘Eurabia’ van Bat Ye’or) Het Eurarabische streven wordt vandaag belichaamd door figuren als Louis Michel, Europees commissaris, die pleit voor aan aansluiting bij de Europese Gemeenschap van de hele Maghreb.
In de jaren zeventig is dus de basis gelegd voor de onvolprezen mulculturele samenleving. De Europese burgers zijn hierover nooit geraadpleegd. De Europese democratie – indien die term tenminste toepasselijk is op de Europese instellingen die ons leven beheersen – is een kratos zonder demos, een macht zonder volk. (De uitdrukking ontleen ik aan de Franse politicoloog Pierre Manent, die met ‘La Raison des Nations’ een indringende analyse afleverde van de afbouw der Europese naties)
Er werden zaken afgesproken als de bevordering van de ‘arbeidsmigratie’ uit de moslimlanden, en van de verspreiding van de Arabische cultuur op het Europese continent.
Wat daarvan in de praktijk de gevolgen waren leren we uit het uitvoerig gedocumenteerde werk van de Duitser Stefan Luft ‘Abschied von Multikulti’. In zijn regeringsverklaring van 18 januari 1973, dus enkele maanden voor het uitbreken van de oliecrisis, uitte de socialistische Bondskanselier Willy Brandt nog een niet mis te verstane waarschuwing: ‘Es ist aber notwendig geworden, dass wir sehr sorgsam überlegen, wo die Aufnahmefähigkeit unserer Gesellschaft erschöpft ist und wo soziale Vernunft und Verantwortung Halt gebieten.’ Met andere woorden: kunnen er nog veel meer Turken bij, en bereiken we geen punt waar vernuft en verantwoordelijkheidszin gebieden de immigratie een halt toe te roepen?
Dertig jaar en 15 miljoen ‘nieuwe Europeanen’ later werd Pim Fortuyn verketterd en uiteindelijk geëxecuteerd omdat hij durfde te stellen dat Nederland vol was.
Ook de Duitse vakbonden gaven destijds lucht aan hun verontrusting. Maatregelen bleven echter uit. Zo kon het aantal der in de Bondsrepubliek gevestigde Turken tussen 1974 en 1980 toenemen met 450.000 tot bijna anderhalf miljoen, terwijl de tewerkstelling van deze bevolkingsgroep daalde met 30.000 eenheden. Met andere woorden: men voerde massaal werkloosheid in.
Zo ging het in Duitsland, zo verliep het in gans Europa. De islamisering was begonnen, onder het welwillend oog van machthebbers die het ‘eigen volk’ het zwijgen opleggen.
Dat gaan we dus, als Eco gelijk krijgt, over afzienbare tijd met bloed en leed betalen.
Jos De Man
|
|
 |
Een stralende toekomst
02.02.2008 17.35u - Een vette titel in Humo van vorige week: ‘ Er komt een nieuw multicultureel Europa. Maar voor het zover is, zullen er nog vreselijke dingen gebeuren.’ Aan het woord is de auteur Umberto Eco, ondervraagd door ene Martin Scholz. Dat zijn krachtige statements, en een beetje journalist zou doorvragen, maar waar vind je tegenwoordig nog een beetje journalist.
Vragen die de interviewer verzuimde te stellen: welke verschrikkelijke dingen? Een golf van terroristische aanslagen? Een oorlog tussen het Westen en de Islam? Een burgeroorlog in Europa? Het volstaat de opmars van de radicale Islam in de hele wereld, en de demografische evolutie in Europa aan elkaar te koppelen, om te begrijpen dat dergelijke ontwikkelingen niet onwaarschijnlijk zijn.
Zijn deze dreigingen nog af te weren? Eco vreest dat we ‘de problemen zullen moeten ondergaan’ En de ‘metamorfose’ naar een ‘kleurrijk continent’ zullen we ‘met bloed, leed en verzet moeten betalen.’
Worden onze kinderen de tragische slachtoffers van de toorn Gods, of van de gramschap van Allah? Of van een onoverkomelijk noodlot?
Neen, nietwaar. Mensen zijn verantwoordelijk voor wat mensen elkaar aandoen. Wie zijn verantwoordelijk voor de angstaanjagende situatie waarin wij ons thans bevinden? Die vraag wordt nooit gesteld. Laten we, op zoek naar oorzaken, eens enkele decennia teruggaan. Dat is altijd een verhelderende oefening. Na de tweede Wereldoorlog is men tot de vaststelling gekomen dat de kiemen voor de nieuwe wereldbrand al aanwezig waren in het Verdrag van Versailles, dat een einde stelde aan de Eerste Wereldoorlog. Zo zullen de historici – indien ze dan nog bestaan – na de Derde Wereldoorlog ongetwijfeld verklaringen zoeken in de oliecrisis van 1973. In de nasleep van deze crisis is de Europees-Arabische as ontstaan, een opeenvolging van conferenties, congressen, resoluties en akkoorden, die de verdere levering van aardolie aan Europa koppelde aan een vergaande inschikkelijkheid tegenover de Arabische wereld. (cfr ‘Eurabia’ van Bat Ye’or) Het Eurarabische streven wordt vandaag belichaamd door figuren als Louis Michel, Europees commissaris, die pleit voor aan aansluiting bij de Europese Gemeenschap van de hele Maghreb.
In de jaren zeventig is dus de basis gelegd voor de onvolprezen mulculturele samenleving. De Europese burgers zijn hierover nooit geraadpleegd. De Europese democratie – indien die term tenminste toepasselijk is op de Europese instellingen die ons leven beheersen – is een kratos zonder demos, een macht zonder volk. (De uitdrukking ontleen ik aan de Franse politicoloog Pierre Manent, die met ‘La Raison des Nations’ een indringende analyse afleverde van de afbouw der Europese naties)
Er werden zaken afgesproken als de bevordering van de ‘arbeidsmigratie’ uit de moslimlanden, en van de verspreiding van de Arabische cultuur op het Europese continent.
Wat daarvan in de praktijk de gevolgen waren leren we uit het uitvoerig gedocumenteerde werk van de Duitser Stefan Luft ‘Abschied von Multikulti’. In zijn regeringsverklaring van 18 januari 1973, dus enkele maanden voor het uitbreken van de oliecrisis, uitte de socialistische Bondskanselier Willy Brandt nog een niet mis te verstane waarschuwing: ‘Es ist aber notwendig geworden, dass wir sehr sorgsam überlegen, wo die Aufnahmefähigkeit unserer Gesellschaft erschöpft ist und wo soziale Vernunft und Verantwortung Halt gebieten.’ Met andere woorden: kunnen er nog veel meer Turken bij, en bereiken we geen punt waar vernuft en verantwoordelijkheidszin gebieden de immigratie een halt toe te roepen?
Dertig jaar en 15 miljoen ‘nieuwe Europeanen’ later werd Pim Fortuyn verketterd en uiteindelijk geëxecuteerd omdat hij durfde te stellen dat Nederland vol was.
Ook de Duitse vakbonden gaven destijds lucht aan hun verontrusting. Maatregelen bleven echter uit. Zo kon het aantal der in de Bondsrepubliek gevestigde Turken tussen 1974 en 1980 toenemen met 450.000 tot bijna anderhalf miljoen, terwijl de tewerkstelling van deze bevolkingsgroep daalde met 30.000 eenheden. Met andere woorden: men voerde massaal werkloosheid in.
Zo ging het in Duitsland, zo verliep het in gans Europa. De islamisering was begonnen, onder het welwillend oog van machthebbers die het ‘eigen volk’ het zwijgen opleggen.
Dat gaan we dus, als Eco gelijk krijgt, over afzienbare tijd met bloed en leed betalen.
Jos De Man
|
|
|
 |
|
|
